Yay tutuşu, kabak kemane tekniğinin üzerine kurulduğu temeldir ve ilk derslerden itibaren yavaşça oturtulur. Modern vidalı yaylarda tutuş keman tutuşuna benzer; başparmak çubuk ile kurbağa arasındaki oyuğa yerleşir.
Geleneksel yaylarda ise parmaklar doğrudan kıla temas eder ve gerginliği çalarken ayarlar. Bu yöntem yay taşımayı da kolaylaştırır.
Bu ikinci tutuşta işaret ve orta parmak kıla baskı uygulayarak ses gürlüğünü değiştirir.
Her iki tutuşta da elin yuvarlak ve parmakların birbirinden ayrı durması gerekir. Parmaklar arasında bir milimetre boşluk bırakılır.
Avuç içi çubuğa değmemelidir; değen avuç yayı sıkıştırır ve tınıyı bastırır. Başparmağın uç eklemi hafif bükük kalır, çünkü düzleşen başparmak elin esnekliğini ortadan kaldırır.
Serçe parmak yayın topuk bölgesinde çubuğa temas ederek yayın ağırlığını dengeler. Uç bölgede serçe parmak kalkabilir.
Tutuşun serbestliği, yay havada tutulurken parmakların hafifçe esnetilmesiyle denetlenir.
Esnetilemeyen bir el sıkma yapıyor demektir ve tını bundan doğrudan etkilenir. Sıkma kayıtta tını kaybı olarak duyulur.
Derslerimizde yay tutuşu önce elin biçimi üzerinde, sonra yay üzerinde adım adım çalıştırılır.